Vlammetjes

Zo’n 12 jaar geleden zaten in mijn combinatiegroep 6-7 26 leerlingen met verschillende uitdagingen. Een leerling met gehoorproblematiek (rekening houden met plaatsing in de groep, met de lichtinval op mijn gezicht in verband met liplezen), een leerling met een stoornis in het autistisch spectrum (rekening houden met structuur, duidelijke opdrachten, veiligheid), een leerling met NLD (rekening houden met beperkte sociale vaardigheden en onhandig handelen, fijne motoriek trainen en eigen leerlijn rekenen begeleiden), een leerling met zware astma die regelmatig geholpen moest worden met zijn grote verstuiver, 2 leerlingen met dyslexie en Klaas*.
Klaas had suikerziekte. Hij had enorme pieken en dalen gedurende de dag en was “moeilijk instelbaar” zoals dat heette. Zijn gedrag schommelde mee met zijn suikerspiegel, met als gevolg dat er af en toe echt geen land te bezeilen was met hem. Het kwam voor dat hij –onder invloed van een te hoog suikerniveau – zo overstuur en boos kon worden dat de stoelen en de tafels door de klas vlogen.
Klaas kwam uit de volksbuurt om de hoek. Het gezin stond niet te boek als het meest makkelijke en meegaande. Moeder had al eens een collega over de tafel heengetrokken omdat Klaasje zijn tussendoortje niet helemaal had
opgegeten en had een andere collega flink de huid vol gescholden omdat ze Klaasje wat te hard had aangepakt . Klaas liep ook regelmatig weg als het hem zo uitkwam.

Op een mooie ochtend zag ik ’s morgens op het plein al dat het helemaal mis was met Klaas. Hij was enorm geagiteerd en opgefokt. Toen de bel ging en alle kinderen in de rij voor hun eigen toegangsdeur gingen staan, bleef Klaas duwen
en trekken aan andere kinderen in de groep. Ik liep naar hem toe en haalde hem naar voren in de rij, zodat hij dicht bij mij bleef. Iemand riep iets van achteren naar hem en hij wilde zich alweer omdraaien om er op af te gaan. Ik hield
hem tegen en vertelde hem dat hij bij mij moest blijven. Klaas draaide zich weer naar mij toe, met opgeheven hand.
Ik was hem voor. Met vlakke hand gaf ik hem een tik, vol op zijn wang. Ineens was het doodstil. Klaas keek me aan, draaide zich om en holde van het plein af.
Ik was behoorlijk overstuur. Een kind slaan, dat doe je niet. En toch had ik het net gedaan. Al die maanden van pedagogische tact waren ineens verdwenen. Mijn collega keek me aan en zei “ ik neem je groep wel mee”. Met een hoofdknik bedankte ik haar en liep naar de directeur om te vertellen wat er was voorgevallen en om te achterhalen of Klaas wel naar huis was gelopen.

Met een kop thee tegen de schrik vertelde ik kort wat ik had gedaan. De directeur belde onmiddellijk naar de ouders. Klaas was inmiddels thuis gekomen, boos en overstuur. Moeder was behoorlijk kwaad en wilde verhaal komen halen. Mijn directeur had vaker met dat bijltje gehakt en stelde moeder voor om even af te koelen. Over een uurtje zouden wij dan naar haar toe komen. Zo gezegd zo gedaan.

Met lood in mijn schoenen liep ik –samen met de directeur- naar het huis van Klaas. In de overvolle woonkamer zat hij vrolijk, met een zak chips op schoot, een computerspel te spelen. De televisie zond TellSell uit. We mochten plaats nemen op de bank, nadat de hond eruit was gejaagd en kregen een flinke mok koffie voor ons neus. Moeder begon het gesprek met de mededeling dat Klaasje dan af en toe wel een rotjong (haar woorden) mocht zijn, maar dat school (en daarbij keek ze mij woedend aan) wel met z’n poten van haar kind moest afblijven. Uiteraard was ik dat met haar eens en bood haar en Klaasje mijn excuses aan. Ik had inderdaad nooit mogen doen wat ik had gedaan. Moeder ontdooide wat en gaf aan dat Klaas ’s morgens voordat ie naar school ging ook al niet te genieten was geweest en dat ze blij was dat hij naar school kon. En voordat we het wisten kwam heel de familie ter sprake, compleet met alle kwalen en zorgen die dat met zich meebracht. Vader schoof ook aan om nog maar eens te bekrachtigen dat Klaas ook bij hem soms het bloed onder de nagels vandaan haalde en dat ie daar thuis echt weleens een tik voor kreeg. Intussen ging de frituurpan aan en werden- om 11.00 uur ’s morgens -vlammetjes geserveerd. We hebben in opperbeste stemming afscheid van elkaar genomen. Klaas bleef een uitdaging, maar hij hield de rest van het schooljaar zijn handen thuis. En ik ook.

*Klaas is niet de originele naam van betrokken leerling

Advertisements

Commentaren op: "Vlammetjes" (3)

  1. Triest hoor… Je trekt werkelijk alles uit de kast om deze familie in een kwaad daglicht te stellen en je eigen onvermogen te vergoelijken.
    Ongeschikt!

    • Hallo Mar,
      Bedankt voor je reactie.
      Je hebt volkomen gelijk voor wat betreft mijn eigen onvermogen op dat moment met Klaas. In het blog spreek ik geen oordeel uit over het gezin van Klaas. Wie ben ik om te oordelen? Ik beschrijf wat er gebeurde en het is aan de lezer om vanuit die beschrijving een eigen beeld te vormen al dan niet gekoppeld aan een oordeel. Ik had niet het vermogen goed te handelen met Klaas die ochtend op het plein. Ik had wel de mogelijkheid mijn daad onder ogen te zien en mijn excuses te gaan aanbieden. Het gezin van Klaas en hijzelf hebben dat geaccepteerd.

  2. ezelgedachten zei:

    @Mar; Hoezo onvermogen? Ik ben het regelmatig met Lonneke oneens, maar deze reactie slaat werkelijk nergens op. Onderwijsgevenden zijn ook maar mensen. En beslist niet van die Godheden, die de overheid en blijkbaar jij ook ervan wilt maken. Ik begrijp sowieso niet hoe docenten overeind blijven met zo veel verschillende probleemgevallen in hun groep. Mocht je een onderwijsbevoegdheid hebben, dan nodig ik je uit om eens een week voor zo’n groep te gaan staan. En kun je dat wel ? Nou dan behoor je tot die 1 % superleerkrachten, waarvan ik er in mijn 40 jaar in het onderwijs nog nooit een ben tegengekomen. Chapeau!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: